او اغراق آمیز بازی می‌كند
اشاره «حامد بهداد» به یادداشت تند و تیزی بود كه چندی پیش در مجله فیلم چاپ شد. در آن یادداشت «مصطفی جلالی فخر»، در مطلبی با عنوان «شیرجه در فنجان» بازی «اغراق‌آمیز» بهداد را زیر سوال برد و نوشت: او عموما اغراق آمیز بازی می‌كند و از عضلات صورت و حركات دهان و فك و نمایش دندان‌هایش به وفور و بیش از حد متعارف بهره می‌برد. «جلالی فخر» که معتقد بود بهداد برای انتقال ناآرامی ‌و روان پریشی به تماشاگر زور می‌زند، ادامه داد: او باید بداند كه وقتی لب‌های منقبض شده و دندان‌ها و لثه‌های نمایان را، مدام می‌لرزاند تا نشان دهد كه چه قدر حال درونی‌اش بد است، ممكن است روی پرده نتیجه ای حاصل شود كه حال تماشاگر را بد و عصبی كند. این اشكال در بین بسیاری از بازیگران ما شیوع دارد و به ویژه در برابر نقش آدم عصبی و نامتعادل و دیوانه و شیرین عقل و... فكر می‌كنند كه از هفت دولت آزادند و هر حركت و اغراقی از آن‌ها، به ویژگی نقش منتسب می‌شود.

ببینید من چه بازیگر خوبی هستم!
هنگامی‌كه «هوشنگ گلمكانی» سردبیر مجله فیلم نیز در یادداشتی، مطلب «جلالی فخر» را مورد تایید قرار داد، كوره بحث و جدل بین منتقدان و حامد بهداد داغ تر شد. گلمکانی با اشاره به این كه بازی این بازیگر در فیلم «دلخون»، همه اش اغراق و ادا و جلوه گری و خودنمایی است، نوشت:  چند سال بود می‌شنیدم «حامد بهداد بازیگر خوبی است»، اما هیچ وقت این «بازی خوب» را، در فیلم‌هایی که از او دیده ام درک نکرده بودم. این اواخر گفتند در «حس پنهان» به نقش یک آدم روانی غوغا کرده است. اما دیدم و نفهمیدم. گلمكانی ادامه داد:  بهداد در هر حرکتش فریاد می‌زند: «ببینید من چه بازیگر خوبی هستم! مرا تماشا کنید!» پیداست که او استعدادی دارد، اما بیشتر اغراق‌ها و خودنمایی‌ها و اداهاست که خود را نشان می‌دهد و اگر به این شیوه ادامه دهد، به جایی نمی‌رسد...

اطرافیان دل سوز بهداد باید به یاری اش بشتابند
بهداد در گفت وگو با روزنامه «وطن امروز»  دلیل اصلی این انتقادها را «سوءتغذیه و کهولت سن صاحبان سخن» دانست و به این نکته اشاره کرد که به دلیل حب و بغض‌ها و کینه‌های شخصی، در جشنواره‌ها جایزه ای نگرفته است. همچنین وبلاگ‌های هوادار «بهداد» به این مطالب انتقادآمیز واكنش نشان دادند. آن‌ها معتقد بودند كه یك عده از منتقدان «ضد بهداد» كه با او پدركشتگی دارند، علیه او توطئه كرده اند و می‌خواهند موفقیت‌هایش را زیرسوال ببرند. «امیر پوریا» نیز با نوشتن مطلبی در روزنامه «اعتماد» بحث‌های پیش آمده درباره «بهداد»  را، مصداق «سرك كشیدن دیگران به دل زندگی خصوصی» دانست. اشاره این منتقد به عكس‌هایی بود كه در تمام آنها ژست‌ها و فیگورهایی نامعمول، از بهداد به چشم می‌خورد و به گفته او به تناسب ماهیت تخریبی مطلب، انتخاب شده بودند. مثل عكسی از بهداد كه در میانه جلسه پرسش و پاسخ تئاتر «سگ-سكوت» به روی میز پریده بود یا عكسی كه تصویر «مارلون براندو» را در دست گرفته و به دوربین نشان می‌دهد و... البته جلالی فخر در یادداشتی دیگر به بهداد این گونه پاسخ گفت:  اطرافیان دل سوز باید به جای شوخی‌هایی در حد معادل پنداری او با «براندو» و «دنیرو» و «پاچینو»، به یاری اش بشتابند و در گام نخست، آداب اجتماعی و بدیهیات مواجهه با احترام عمومی‌را به او بیاموزند.

بر هم خوردن یك رابطه مهربانانه
حافظه تاریخی سینمای ایران فصل‌های زیادی از «جدال لفظی منتقدان و سینماگران»  را، در خود ثبت كرده است. اما این نخستین بار است كه چند تن از منتقدان به صورت جدی، در برابر یك «بازیگر» قرار می‌گیرند. اوایل امسال بود كه سه نفر از كارگردان‌ها در اظهارنظرهایی جداگانه، برخی منتقدان را به صفاتی چون «كم سواد»، «دنباله رو»، «باج گیر» ، «پرادعا» و... متهم كردند. «تهمینه میلانی» یكی از این فیلم سازان بود. او كه از واكنش سرد منتقدان در برابر فیلم «سوپراستار»  گلایه‌مند بود، آن‌ها را متهم كرد كه برای فیلمش جو منفی به راه انداختند و گفت:  متاسفانه باید قبول كنیم كه در حال حاضر، نزدیك به نود درصد منتقدان ما كم سواد هستند. «ده نمكی» نیز كه از نقدهای نوشته شده برای «اخراجی‌های۲» ناراحت بود،  مخالفان فیلمش را كسانی دانست كه از فرط عصبانیت و آشفتگی، به واكنش‌های عصبی پرداخته‌اند. فیلم «وقتی همه خوابیم» (بهرام بیضایی)  نیز از جمله فیلم‌هایی بود كه زمینه اختلاف و دلخوری، بین منتقدان و فیلم ساز را به وجود آورد. در تمام این سال‌ها رابطه منتقدان و بازیگران، مهربانانه و دلسوزانه بوده است. اگر هم حرف و حدیثی پیش آمده، خیلی زود مسئله از سوی یكی از طرفین دعوا حل و فصل شده است.

معتمدآریا:  بخشی از جایگاهم را مدیون منتقدان هستم
دوستداران سینما احتمالا جمله شوخ طبعانه و كنایه آمیز «فاطمه معتمدآریا»، در جشن انجمن منتقدان را به یاد می‌آورند. او پس از آن كه جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت كرد، گفت: «آشتی بعد از دعوا خیلی می‌چسبه!» ماجرای دعوای معتمدآریا با خبرنگاران و عكاسان، به مراسم چند سال پیش جشن خانه سینما برمی‌گشت. او در آن مراسم به خبرنگاران و عكاسان گفته بود: «لطفا از جلوی صحنه کنار بروید و شلوغ نکنید.» معتمدآریا بعد از گرفتن جایزه اش، به عکاسان و منتقدان گفت: شما به من گفتید ما بزرگت کردیم و بردیمت بالا، حالا هم می‌دانیم چگونه پایینت بکشیم. اما من الان دارم جایزه‌ام را از دست شما می‌گیرم. خوشحالم با وجود این که عکسم روی جلد مجله‌ها نرفت اما رشد کردم و شما سرانجام قبول کردید که جایزه ای به من بدهید. او از منتقدان با احترام یاد کرد و گفت: من بخشی از جایگاهم را، مدیون منتقدان هستم که با شعور کاری بالایشان، به من کار یاد دادند.

سه نفر حق دارند اغراق شده بازی کنند: رابرت دنیرو، بهروز وثوقی و حامد بهداد
مرور صحبت‌های «حامد بهداد»،  می‌تواند در شناساندن ابعاد شخصیتی او به ما كمك كند. او همیشه با جملات تند و تیز، به استقبال منتقدان می‌رود. بهداد در گفت وگو با ماهنامه «نسیم»، وقتی می‌شنود برخی منتقدان بازی او را نمی‌پسندند،  برآشفته می‌شود و می‌گوید: «با حفظ احترام منتقدای جدی سینما، گنده‌ترین منتقدتون کیه؟! گنده‌ترین منتقدتون «حمید نعمت ا...» است که می‌گه، سه نفر حق دارند اغراق شده بازی کنند «رابرت دنیرو»، «بهروز وثوقی» و «حامد بهداد.» دیگه توی بی‌سواد که او پایین نشستی و کل محفوظاتت ۴ تا کتابه، از من که بیشتر نمی‌دونی! من خودم دانشجوی تئاترم. می‌نویسم. كتابای روز رو می‌خونم. فیلم‌های روز رو می‌بینم. با بچه‌ها می‌شینم پا می‌شم. با بچه‌هایی كه فیلم می‌سازن، طراحی می‌كنن، بازی می‌كنن.» این موضع گیری او در برابر منتقدان را، می‌توانیم با رفتار مودبانه بازیگر پیشكسوتی چون «پرویز پرستویی»  مقایسه كنیم كه در جشن انجمن منتقدان گفت:  از جامعه منتقدان تشکر می‌کنم که از آن‌ها بسیار آموختم. آن‌هایی که پل ارتباطی بین سینماگران و مخاطبان هستند.

 خودمان از خودمان خوشمان آمد
او همواره بخشی از مصاحبه‌هایش را، به تعریف و تمجید از خودش اختصاص می‌دهد و یادآوری می‌كند كه جزو استثناهای بازیگری است. به عنوان مثال به این جملات توجه كنید:

بگذارید خودم از خودم تعریف كنم
 هنگامی‌كه خبرنگار خانواده سبز از او می‌پرسد: «این اعتماد به نفس یا غروری كه داری، از كجا ناشی می‌شه؟» می‌گوید: معتقدم این تعریف رو خودم باید كنم نه دیگران. همه جا برعكسه. می‌گن بگذارید دیگران از شما تعریف كنن، خودت تعریف نكن. اما من می‌گم نه! لطف كنن، دیگران از من تعریف نكنن، بگذارید خودم از خودم تعریف كنم. چرا؟! چون من وكیل كار خودم هستم، چون خودم بهتر بلدم از كار خودم دفاع كنم، شما ادله دفاع از كار منو نداری، شما نمی‌دونی چرا من بازیگر خوبی هستم، چرا بازیگر بدی ام، اما خودم می‌دونم.

من جزو استثناها هستم
فکر می‌کنم همه بدانند من چه کسی هستم؛ من جزو استثناها هستم؛ وقتی یک کارگردان میزانسن‌اش را با من هماهنگ می‌کند. وقتی فیلم بردار برای انتخاب کادرش با من مشورت می‌کند، وقتی صدابردار از من هم فکری می‌گیرد. (همشهری جوان/ شماره ۱۹۸)

این تشویق به من چسبید
حمید فرخ نژاد برای من بهترینه. یک روز با حمید فرخ نژاد رفتیم خانه سینما، به من گفت «بهترین بازیگر نسل جوون.» فرخ نژاد از بهترین بازیگرای این مملکته، آی این تشویق به من چسبید آی خوشحال شدم آی کیف کردم (گفت وگو با نسیم) . حالا دوسه کار بد تو کارنامه من هست، مگه تو کارنامه «آل پاچینو» و «رابرت دنیرو» نیست؟! ( گفت وگو با نسیم)

هم اسمم قشنگه هم فامیلم
اسم و فامیلم به شهرتم كمك كرده است. چون هم اسمم قشنگ و خوشگله هم فامیلم. یعنی حامد بهداد. (گفت وگو با برنامه تلویزیونی صندلی داغ)

۵ میلیون تماشاگر را به سینما می‌كشانم
من بازی در مجموعه تلویزیونی «یك مشت پر عقاب» را قبول كردم، تا مخاطب را با خودم همراه كنم. مطمئن هستم به واسطه حضورم در این سریال، حداقل ۵ میلیون تماشاگر را برای فیلم‌هایم كه سال آینده اكران خواهد شد، به سینما می‌كشانم.

من بد نمی‌شوم
 آدمی‌نیستم كه از واكنش بترسم. چون من وقتی واكنش بدی ببینم، غیرتی و دیوانه می‌شوم. كافی است ۴-۳ تا ناسزا بشنوم و بهم بربخورد. تازه بازی من شروع می‌شود. من بد نمی‌شوم! (گفت وگو با همشهری جوان)

باید به سینمای بین المللی راه پیدا می‌ کردم
 بهداد سطح كارش را بالاتر از استانداردهای سینمای ایران می‌داند و مدعی است كه در سطح سینمای جهان هم می‌تواند بدرخشد. او در گفت وگو با روزنامه شرق می‌گوید: من بازیگر قوی‌ای هستم. باید به سینمای بین‌المللی راه پیدا می‌کردم. عمری است دلگیر از کارهایی هستم که اتفاق نیفتاده و باید می‌افتاد. این هم یکی از همین موارد است.
بهداد توانایی‌های برخی از بازیگران خارجی را زیر سوال می‌برد و می‌گوید:  من اینو محكم به شما و غول منتقدها می‌گم، كه بازیگرهای خارجی، كار خاصی نمی‌كنن جز استثناهاشون. امكانات اون‌ها با ما قابل مقایسه نیست.
او با تاكید بر این كه توان و انرژی مطرح شدن در سینمای جهان را دارد، این سوال را مطرح می‌كند:  «پس چرا امکاناتش فراهم نیست، تا در عرصه بین‌المللی یک بازیگر محسوب شوم؟» وقتی خبرنگار «خورشید نیم روز»  از او می‌پرسد:  پس یقین دارید که می‌توانید روبه روی مطرح‌ترین هنرپیشه‌های دنیا بازی کنید؟ پاسخ می‌دهد: ایمان دارم، تشنه فرصتم. اگر امکاناتش بود ثابت می‌کردم که می‌توانم.

داورها با جایزه ندادن به من خودشان را زیر سوال بردند
بهداد بارها و بارها از جشنواره فیلم فجر و خانه سینما برای فیلم‌های «بوتیك»،  «روز سوم»،  «كافه ستاره» و... نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش مكمل شده است. اما هر بار دست خالی به خانه برگشته است. او چندین بار به این نكته اعتراض كرده است که سوءداوری‌ها باعث شده بود تا زحماتش در فیلم‌هایش دیده نشود. او در گفت وگو با نشریه «رویش» می‌گوید:  نمی‌دانم جوایز را براساس قضاوت یک سری کارشناس می‌دهند یا این که جایزه بردن از روی نوبت است! اگر به نوبت باشد، فکر می‌کنم مدت‌هاست از نوبت من گذشته است.
اگر هم به «کارشناسی» داوران مربوط باشد، یا حقیقتا من سزاوار نبوده ام یا این که باید در کارشناسی و سلیقه داوران شک کرد! اما اظهارنظر جالب بهداد مربوط به صحبت‌هایش با ماهنامه «نسیم»  می‌شود كه گفته است: «حمید سمندریان استاد تک تک همه این داوراست. به من می‌گه آهای دیوونه! سمندریان از این باج‌ها به کسی نمی‌دهد. همیشه می‌زنه پشتم و می‌گه این بهترین شاگردمه. داورا خودشونو بردن زیر سوال.»