یك ساعت با ساترلند، بازیگر 24 ساعت
جك باوئر، مامور ویژه سازمان سیا یك نمونه دیگر از جیمزباند است كه تا پیش از این كمتر موقعیتی برای دیده شدن در این وسعت در سراسر جهان یافته بود، قهرمانی كه از بیل كلینتون تا بیل‌گیتس هوادار او هستند و معتقدند او كشورشان را از شر تروریسم در امان نگه می‌دارد.

سریال 24 كه در قالب یك داستان مهیج اكشن تاكنون از 236 كانال تلویزیونی جهان پخش شده و بیش از 100 میلیون بیننده را پای تلویزیون میخكوب كرده، در چند فصل به نمایش درمی‌آید كه هر یك از آنها 24 ساعت از زندگی این مامور را در 24قسمت یك ساعته روایت می‌كنند. ماموریتی بین مرگ و زندگی، در مبارزه با تروریست‌هایی عاقل و هوشیار كه درصدد ویرانی‌های بزرگ در آمریكا هستند.

این فیلم كه محصول نگرانی‌های پس از حمله 11سپتامبر به برج‌های تجارت جهانی در نیویورك است، چنان پردلهره و تاثیرگذار ساخته شد كه از سال شروع نمایش‌اش در جهان، سالی نبود كه نامزد دریافت چنین جایزه مهم نباشد. «كیفر ساترلند» نیز با این سریال به مشهورترین بازیگر سریال تلویزیونی در جهان بدل شد.

سریال هرچند یك سال پیش از 11 سپتامبر نوشته شد، اما انگار نویسندگان آن با علم غیب حدس زده بودند كه دولت بوش چه مسائلی پیش روی خواهد داشت.

 شعار باوئر در این مبارزه اما یك چیز است: «تا هر وقت كه طول بكشد.» او آماده است تا با تروریسم مبارزه كند و با این حال هرچند ممكن است این ماجرا فقط 24 ساعت طول بكشد، اما پر از خشونت، بی‌قانونی و شكنجه‌های مداوم است. اما این كه چرا این همه از مردم جهان شیفته مردی شده اند كه خودش هم در مبارزه به شكنجه متوسل می‌شود، از عجایب دنیای امروز است.

 آیا همه تحسینی كه از باوئر می‌شود برای باورپذیر بودن نقشی است كه بازی كرده یا همه اینها از نگرانی جهان از جنگ و ترور و آرامشی كه از بسیاری از مناطق رخت بربسته ناشی می‌شود؟ این را باید همه آنهایی كه فیلم را دیده‌اند بررسی كنند و جوابش را هم باید خودشان پیدا كنند.

 

در هر حال، سریال 24 نه فقط در میان مردم، كه در میان اهل فن هم حسابی درخشید و به جز خود ساترلند، «رابرت كوشران» به عنوان نویسنده جایزه امی را گرفت، «یان توینتون» كاندیدای دریافت جایزه امی برای بهترین كارگردانی تلویزیونی شد، «شان كالری» جایزه بهترین موسیقی را گرفت، «گریگوری ایتزین» كاندیدای بهترین بازیگر نقش دوم مرد و «جین اسمارت» هم كاندیدای بهترین بازیگر نقش دوم زن در یك سریال درام شد.

در یكی از فصل ‌های این سریال، روز انتخابات ریاست جمهوری آمریكا در ایالت كالیفرنیاست و یك سناتور سیاه پوست شانس اول پیروزی در انتخابات است. اگر آن طور بشود، او به عنوان اولین سیاهپوست وارد كاخ سفید می‌شود. اینجا هم علم غیب نویسندگان سریال عیان می‌شود و تماشاگران به یاد ورود اوباما به كاخ سفید می‌افتند. اما گروهی قصد ترور سناتور را دارند و وظیفه مبارزه با تروریست‌ها برعهده گروهی است كه «جك باوئر» مسوولیت آنها را برعهده دارد.
در یك فصل دیگر هم بعد از یك انفجار قطار و فرار یك تروریست تحت تعقیب، وزیر دفاع ربوده می‌شود و این احتمال وجود دارد كه یك انفجار مرگبار صورت بگیرد. باز هم این جك باوئر است كه باید از همه این ماجرا‌ها سر در بیاورد و مانع تروریست‌ها شود.

 

جك باوئر در این سریال تلویزیونی چه كار می‌كند كه مردم این همه دوستش دارند؟ ساترلند می‌گوید: «من همیشه مجبورم به مردم یادآوری كنم كه این یك برنامه تلویزیونی است. ما همه سعی‌مان را كرده‌‌ایم كه یك درام پركشش برای اوقات فراغت بسازیم و فكر می‌كنم یك درام خوب هم خلق كرده‌ایم و باید بگویم خودم عاشق این درام شده‌ام. اما به عنوان یك بازیگر من باید با یك انفجار واقعی درونی به سراغ این نقش می‌رفتم. شما فقط فكر كنید كه توی یك اتاق نشسته‌اید و با یك تفنگ به زانوی مردی شلیك كنید و بگویید به من بگو، خب این واقعا احساس عجیبی را در آدم ایجاد می‌كند. خب من می‌دانستم كه این واقعی نیست. همه بازیگران دیگر هم می‌دانستند كه این فقط یك داستان است.»
اما در سال 2007، هیاتی كه برای بازدید از كار تولیدكنندگان سریال 24 از منطقه «وست پوینت» آمده بودند، گزارش كردند كه شكنجه‌هایی كه در این سریال نمایش داده می‌شود واقعا روی نظامیان اثر گذاشته است. یك ژنرال هم گفت كه دانشجویان دوره نظام می‌پرسند اگر شكنجه نادرست و بد است پس چرا در 24 از آن استفاده می‌كنند؟ حتی گزارش شد بعضی از سربازهای آمریكایی كه در عراق خدمت می‌كنند، وقتی این سریال را می‌بینند وقت بازجویی از متهمان از همین روش‌ها استفاده می‌كنند. می‌گویند در كتابی كه درباره گوانتانامو منتشر شده، برخی از شكنجه‌گران می‌گویند كه این سریال باعث شده آنها چنین احساسی را پیدا كنند. آیا باوئر باعث نشده تا این ایده‌ها در میان برخی از مردم رواج پیدا كند؟

ساترلند می‌پذیرد كه روش‌های بازجویی باوئر بارها او را به فكر فرو برده، اما باوئر موجودی زاده خیال است كه چیزهایی را نشان می‌دهد كه در گوشه و كنار دنیا عملی می‌شود. دقیقا یك هفته پیش از این كه اوباما زندان گوانتانامو را می‌بندد، آخرین سری از این مجموعه با موضوعی شروع می‌شود كه در آن واحد ضدتروریسم منحل می‌شود و باوئر با لبخند می‌گوید: «دنیا داره تغییر می‌كنه.» و در فصل 7، شاهد این هستیم كه جك باوئر در جهانی كه همه چیز آن در حال تغییر است، به موجودی تبدیل می‌شود كه قدیمی و منسوخ است.

 

ساترلند در این باره می‌گوید: «اول از همه باید به شما بگویم كه مشكل ارتش آمریكا و اتفاق‌هایی كه در جایی مثل گوانتانامو یا عراق افتاد، در سریال 24 نیست. این كه بخواهیم اتفاق‌های دنیای واقعی را با یك سریال تلویزیونی مقایسه كنیم و بگوییم این از آن سرچشمه گرفته، به نظرم خنده‌دار است. اگر چنین گزارش‌هایی وجود داشته باشد، پس باید بگوییم مشكل در خود ارتش آمریكاست. اگر ارتش شما دارای اخلاق نباشد، آن وقت ممكن است با دیدن یك برنامه یك ساعته در یك هفته این طوری تحت‌تاثیر قرار بگیرد. این نشان می‌دهد كه مشكلات خیلی بزرگ‌تری وجود دارد. اگر ارتش نتواند فرق بین واقعیت و یك نمایش تلویزیونی سرگرم‌كننده را بفهمد؛ چطور می‌تواند به دنیای واقعی برگردد و با پایان گرفتن خدمت مثل دیگر مردم زندگی كند. من فكر می‌كنم همه اینها بهانه‌ای است برای این كه مشكل را گردن چیز دیگری بیندازند.

ساترلند كه در فیلم سینمایی انیمیشنی «هیولاها و بیگانگان» هم به عنوان صداپیشه حضور داشت، در پاسخ به این سوال كه «فكر می‌كنی اگر دشمنانی از سیارات دیگر بخواهند برای خوردن زمین بیایند، شخصیت جك باوئر سریال 24 باید چه كار بكند؟» می‌خندد و بعد می‌گوید: «فكر می‌كنم جك باوئر اولین كسی است كه دشمنان او را می‌خورند.» باز می‌خندد. اما اضافه می‌كند: «به هر حال او یك جوری در ماجرا حضور پیدا می‌كند و نمی‌تواند بی‌خیال باشد.»